Powstanie styczniowe

22 stycznia 1863 roku wybuchło na terytorium Królestwa Polskiego i Ziemiach Zabranych kolejne powstanie narodowe. Było odpowiedzią na nasilające się prześladowania Polaków przez rosyjskiego zaborcę. Rosjanie, znając nastroje w polskim społeczeństwie, postanowili powołać młodych ludzi do wojska carskiego aby nie mogli oni uczestniczyć w działaniach konspiracyjnych. Branka rozpoczęła się w połowie stycznia 1863 roku. Komitet Centralny Narodowy – organizacja, która miała przygotować powstanie, nie miał więc wyjścia i wezwał Polaków do powstania. Różniło się ono znacznie od listopadowego, w którym walczyły dwie regularne armie. Z powodu braku polskiej armii i uzbrojenia, dominującą formą walki była wojna partyzancka i potyczki, a nie wielkie bitwy. Podczas całego powstania, które było najdłuższym z naszych narodowych powstań, trwało ponad 1,5 roku, stoczono około 1200 małych bitew i potyczek. Mimo odwagi i poświęcenia uczestników, powstanie upadło, ale Polacy pokazali, że nie pogodzili się z utratą niepodległości.

Kosynierzy w 1863 roku

Kosynierzy w 1863 roku

Oddział Żuawów śmierci fot. Walery Rzewuski

Oddział Żuawów śmierci fot. Walery Rzewuski

Komentowanie jest wyłączone